سیزدهمین روز فروردینماه در تقویم رسمی ایران با نام «روز طبیعت» شناخته میشود و در میان مردم به «سیزدهبهدر» معروف است؛ روزی که ایرانیان را به دل طبیعت میکشاند.
ریشه باستانی سیزدهبهدر
باور به نحسی عدد سیزده در فرهنگ کهن ایرانی سبب شده که مردم از دیرباز این روز را در خانه نمانند و به دشت و باغ و کنار رودخانه بروند. برخی پژوهشگران این رسم را به تقویم باستانی ایران و بازه سیزدهروزه آغازین سال در برخی گاهشماریهای کهن نیز مرتبط میدانند.
دور ریختن سبزه
در این روز، سبزهای که برای سفره هفتسین سبز شده و به باور مردم نمادِ گرفتاریها و بلاهای احتمالی سال گذشته را در خود جای داده، معمولاً به آب روان یا دشت سپرده میشود؛ رسمی نمادین برای رهاکردن سختیها و آغازی تازه.
گردهمایی خانوادگی در دل طبیعت
در روز طبیعت، خانوادهها و گروههای دوستان با برپاکردن سفرههای پیکنیک، بازی، موسیقی و گاه گرهزدن سبزه به نشانه آرزوی ازدواج یا برآوردهشدن حاجت، ساعاتی طولانی را در پارکها، جنگلها و کنار رودخانهها میگذرانند. این روز آخرین روز از تعطیلات نوروزی محسوب میشود.
